Als osteopaat richt ik me nooit alleen op het symptoom, maar op de primaire disfunctie: de structuur met het grootste bewegingsverlies. Dit levert vaak bijzondere resultaten op, en soms word je ook aangenaam verrast door hoe het lichaam reageert.
Onlangs zag ik, op verwijzing van zijn personal trainer, een fitte 58-jarige man met langdurige klachten aan de linkerheup, het bovenbeen en de bilregio, wat hem beperkte bij hardlopen en krachttraining. Tijdens het intakegesprek vertelde hij dat hij daarnaast al tien jaar last had van huidirritaties: een branderig gevoel en kleine ontstekingen op onderbenen, ellebogen, hoofd en bekkenrand.
Mijn aandacht ging uit naar de hoge nek en bindweefselstructuren daar, een regio die ik vaak associeer met klachten in de lage rug en onderste ledematen. Hij vertelde dat hij op 5-jarige leeftijd een ernstig hoofdletsel had opgelopen: een schedelbasisfractuur na een klap van een stalen schommel, waarvoor hij maanden in het ziekenhuis verbleef.
Na de eerste behandeling verminderde de pijn aan de heup aanzienlijk. Opvallend: de huidklachten namen tijdelijk toe, met een heftiger branderig gevoel en roodheid. Bij behandelingen twee en drie herhaalde dit patroon zich.
Na vier behandelingen over drie maanden, gericht op de hoge nek, waren de nek-, rug- en heupklachten opgelost. Opvallend: ook de huidklachten verbeterden duidelijk. Mogelijk hing dit resultaat samen met de invloed van de behandeling op het immuunsysteem, via regulatie vanuit de hersenstam en het autonome en neuro-endocriene systeem.
Mijn ervaring is dat een huidprobleem zelden uitsluitend het gevolg is van mechanische stress. Meneer vertelde dat hij in het verleden als schilder veel met chemische stoffen heeft gewerkt. Het zou me dan ook niet verbazen als dit eveneens heeft bijgedragen aan het ontstaan van de huidproblemen. Een mooie bijkomstigheid is dat zijn huid bovendien positief reageerde op de osteopathische behandeling..
