Soms bied ik iemand een behandeling aan. Gewoon omdat ik oprecht wil helpen en merk dat veel mensen nog niet weten wat osteopathie voor hen kan betekenen.
Op een zaterdag vertelde mijn zoontje (10) dat een teamgenoot tijdens een atletiekwedstrijd niet voluit kon gaan door steken rond het middenrif. “Kun je hem niet een keer behandelen?”, vroeg hij. Een half jaar eerder had ik deze jongen al zien sporten met beide knieën ingetapet. Dat maakte mij nieuwsgierig. Klachten ontstaan zelden zomaar. Nu waren het de steken tijdens een duurloop. Daarvoor speelde patellofemorale pijn. Juist daarom is het belangrijk om niet alleen de klacht te behandelen, maar ook het onderliggende probleem aan te pakken.
Zijn vader twijfelde eerst nog. Was het probleem wel serieus genoeg? Misschien had hij verkeerd gegeten of speelde drukte van school een rol. Factoren die mijns inziens zeker van invloed kunnen zijn, maar zelden de daadwerkelijke oorzaak vormen. In het onderzoek viel mijn aandacht op spanning rond het centrale zenuwstelsel, specifiek in het bindweefsel rond de hersenstam (medulla oblongata) in de hoge nekregio. Vanuit daar kan er invloed ontstaan op ademhaling, spanning en belastbaarheid tijdens inspanning.
Die spanning bleek waarschijnlijk terug te leiden naar meerdere flinke vallen op jonge leeftijd. Op 3-jarige leeftijd was hij achterover uit een klimtoestel gevallen en hard op zijn achterhoofd terechtgekomen. Op zijn 5e volgde opnieuw een harde klap op zijn achterhoofd, nadat hij achterover van een trip-trapstoel op een harde tegelvloer viel. Daarbij verloor hij kort het bewustzijn.
Na de behandeling reageerde zijn lichaam sterk: eerst hyperactief, daarna extreem vermoeid. Voor mij is dat vaak een teken dat het lichaam daadwerkelijk iets in beweging zet. Drie weken later kreeg ik een mooi bericht: een PR op de 1500 meter. 15 seconden sneller. Ontspannen gelopen. Zonder steek of pijn. Toeval? Misschien. Maar ik geloof daar eerlijk gezegd niet in.
Wat ik interessant vind aan deze casus, is dat mijn keuzes tijdens een behandeling niet uitsluitend gebaseerd zijn op het verhaal van de patiënt, maar vooral op wat het lichaam tijdens onderzoek laat zien. Wanneer ik alleen zou afgaan op de klacht en de voorgeschiedenis, dan zou een behandeling van het middenrif voor de hand liggen. Daar zaten immers de klachten. Bovendien had hij recent nog een flinke val op zijn buik meegemaakt waarbij hij letterlijk zijn adem kwijt was. Toch wees het lichaam tijdens onderzoek mij eerst een andere richting op. En juist daarin zit voor mij de essentie van osteopathie: niet alleen luisteren naar het verhaal van de patiënt, maar vooral naar wat het lichaam zelf aangeeft.
Prestaties worden vaak gezocht in harder trainen. Maar soms zit de echte winst juist in de details. En precies daar kan osteopathie het verschil maken.
