Op 7 augustus zie ik voor de 1e keer een patiënte met als voornaamste klacht astma bronchiale. Zij neemt hiertegen al jaren regelmatig een pittig geneesmiddel; pulmicord. Een heel mooi middel, maar er kleven ook nadelen aan. Dus als het even kan zou een leven zonder beter zijn voor de rest van het lichaam.
Mijn osteopatisch onderzoek brengt aan het licht dat de verstoorde longfunctie niet zozeer bepaald wordt door een matige functie van de longblaasjes, maar een gevolg is van een verkeerde functie van het diafragma (het middenrif, de belangrijkste ademhalingsspier). Deze kent plaatselijk een te hoge tonus en verkeerd vaak in een zogenaamde hoogstand, wat de ventilatie van de longen niet te goede komt. Daarnaast is er ook een foutieve aansturing van dit diafragma middels een zgn. nervus phrenicus vanuit het ruggenmerg, hoog in de nek.
Deze kent plaatselijk een te hoge spanning door een oud trauma. Navraag bij patiënte levert op dat zij reeds op zeer jonge leeftijd van een 5 meter hoge hooischelf gevallen is met een moment van afwezigheid en ademnood tot gevolg.
Wat zou het toch mooi zijn als wij dit middenrif weer aan de “praat” zouden kunnen krijgen. We gaan het zien.
